|
چقدر پاره ی آتش ! چقدر طاق حریر به ارث برده تنت از صلات ظهر کویر فقط شرارت شیطان و سحر ساحره هاست که جا گرفته در این مهره های مشکی سیر میان موی تو با شب شباهتی ست که باد برای پرسه زدن مانده با خودش درگیر چه سرنوشت قشنگی خدا رقم زد تا همیشه در تو شوم بوته بوته بوته اسیر خودی نشان بده تا باز بعد این همه سال دلش به آب بیفتد قنات خاکی پیر تو را که سوژه ی نقاش های دنیایی خدا شبیه خودش می کشید در تصویر + نوشته شده توسط غزل پوشان در شنبه نهم اردیبهشت 1385 و ساعت
14:9 |
|
درباره وبلاگ
ديگر ساعي بر دست ِ من نخواهي ديد!
من بعد عبور ِ ريز ِ عقربه ها را مرور نخواهم كرد! وقتي قراري ما بين ِ نگاه ِ من و بي اعتنايي نگاه ِ تو نيست، ساعت به چه كار ِ من مي آيد؟ مي خواهم به سرعت ِ پروانه ها پير شوم! مثل ِ همين گل ِ سرخ ِ ليوان نشين، كه پيش از پريروز شدن ِ امروز مي پژمرد! دوست دارم كه يك شبه شصت سال را سپري كنم، بعد بيايم و با عصايي در دست، كنار خياباني شلوغ منتظرت شوم، تا تو بيايي، مرا نشناسي، ولي دستم را بگيري و از ازدحام ِ خيابان عبورم دهي! حالا مي روم كه بخوابم! خدا را چه ديده اي! شايد فردا به هيئت پيرمردي برخواستم! تو هم از فردا، دست ِ تمام پيرمردان ِ وامانده در كنار ِ خيابان را بگير! دلواپس نباش! آشنايي نخواهم داد! قول مي دهم آنقدر پير شده باشم، كه از نگاه كردن به چشمهايم نيز، مرا نشناسي! شب بخير!● طراح قالب
|
